Citytrip Edinburgh

Na een wat warmere nacht te hebben gehad, volgde weer het ontbijt buiten. We hebben tot nu toe erg veel geluk met het weer, aangezien Schotland wel om neerslag bekend staan. Langzaamaan ontwaakte er ook andere campinggasten en dat betekende weer een beetje roerigheid. 

Dat van de neerslag hadden we vanochtend niet te hard moeten zeggen. Het begon met paar druppels, maar al snel volgden er meer. In een recordtijd klapte Edwin de daktent in en ook alle spullen vonden een plekje in de bus. Petra ging op de voorstoel aan Femke een boekje voorlezen, terwijl Edwin de kleptent verwijderde. Deze ging helaas nat mee, maar ach; dat zagen we aan het einde van de dag dan wel weer. 

 

Nadat we uitgecheckt waren, volgende onze eerste korte stop bij “Preston Mill”, een groot waterrad wat gebruikt word om graan te malen. 

Hierna reden we door naar Edinburg en konden we gratis parkeren aangezien het zondag is. Nadat we een klein stukje hadden gelopen, streken we neer voor de lunch op een bankje net voor de “St. Mary’s Cathedral”. Een wirwar aan auto’s en bussen passeerde het pleintje en Femke keek haar oogjes uit. 

 

Eenmaal een stuk verder gelopen, trok de muziek onze aandacht. Een man op een elektrisch gitaar was na het spelen iets aan het aankondigden en we snelde erheen. Naast hem stond een man met een doedelzak klaar en ja, dat stond op het “heel graag zien” lijstje van Petra. We mochten niet verder lopen zonder ze te horen spelen en als klap op de vuurpijl kochten we hun cd als souvenir. 

Tevens hadden ze een mooie plek uitgezocht om te gaan spelen, recht voor “Scott Monument”.

 

Vanaf het lunchplekje hadden we een mooi gebouw gezien, maar het lag wel heel erg hoog! Petra was in de veronderstelling dat we daar nooit zouden komen, Edwin dacht; jawel! Om “Calton Hill” te beklimmen, moesten we Femke in haar buggy een flink aantal trappen omhoog tillen. 

Ze vond het reuze interessant en ook wij waren blij dat we het hadden gedaan. Boven aangekomen zagen we het “Dugald Stewart Monument”.

 

 

Wat omhoog gaat, gaat gelukkig ook weer naar beneden. Juist, de terugweg; die ging een stuk sneller. Eenmaal weer bij de bus aangekomen, eerst alle warmte eruit gelaten en daarna weer snel door.

 

Het was inmiddels rond 15:00 uur ‘s middags, tijd om een camping op te zoeken. We kwamen aan op “Beecraigs caravan & camping Site"

Hier hadden we een hele ruime plek aangewezen gekregen om stenen. Gelukkig zal er ook een hoop gras bij, zodat de kleine meid ook heerlijk kon spelen. Waar ze eerst dicht bij de bus bleef, zo gaat ze inmiddels nu wat op ontdekking uit. Gelukkig blijft ze wel goed in het zicht en het is puur genieten. 

 

Tijdens het maken van dit blog, kwam Edwin heel enthousiast Petra halen. Hij had wat bruins gezien tussen de struiken en wist zeker dat het om een dier ging. Eerst dachten we dat het om een wild zwijn ging, gelukkig bleek het na langen kijken een hertje te zijn. Vaak schrikken ze van mensen en zijn ze zo weg, deze keer mochten we erg lang naar dit prachtige beestje kijken. Als kers op de taart, hoorde we ook hoe hij deed blaten.

 

We stonden hier nog met 2 anderen op het veld, dus heerlijk rustig was het. Hopelijke hebben we weer een rustige nacht.