Glenfinnan-viaduct
De goede nachten winnen het momenteel van de slechte nachten en dat is super. Ook vannacht weer doorgetrokken en werden we helaas wakker rond 7 uur van hondengeblaf. We keken op de buienrader en vandaag zou het ‘s morgens regenen en ‘s middags droog zijn.
We gingen ons bed uit om te zorgen dat we rond 9 uur ingepakt waren, aangezien dan de eerste druppels zouden vallen. Om 9:15 uur reden we weg van de camping in een lichte miezer.
De trein die we gisteren al hadden mogen zien, zouden we nu gaan aanschouwen op het “Glenfinnan-viaduct”.
Hiervoor moesten we een half uurtje rijden en daarna 250m omhoog lopen. Er was geen asfalt pad omhoog, maar door de blubber, keien en water gingen we met Femke op ons rug op pad. We waren goed ingepakt want het regende inmiddels goed. Boven aangekomen, zochten we een plekje uit en toen was het nog rond de 20min wachten totdat de trein zou komen. Helaas was de trein ook nog iets vertraagd, dus elke minuut voelde nog veel langer. We hoeven niet uit te leggen dat dit met een klein kindje een behoorlijke opgave is, om haar dan bezig te houden.
Toen eenmaal de trein kwam, was dat ontzettend genieten.
De gezichten van de paar mensen om ons heen, maar ook die van de kleine meid spraken genoeg. Wat ontzettend super was dit. Helaas was het nog harder gaan regenen, dus we schuilden even onder onze paraplu. We wachten even tot het wat minder ging en de meeste mensen al weer weg waren, zodat wij op ons eigen tempo naar beneden konden lopen.
Eenmaal weer terug bij de dus, gelijk geluncht. Het was pas rond half 12, maar we hadden allemaal trek. De natte jassen hingen we over de stoelen en daarna gingen we weer op pad (via de supermarkt) naar een aan wal geraakt schip. Daar maakte we een kleine wandeling en de zon begon langzaamaan weer te schijnen.
Toen we bijna aangekomen waren bij de bus, hoorde Edwin een geluid. Jawel, daar kwam weer DE trein aan. Twee dagen geleden hadden we deze trein nog nooit gezien en nu werd dit al de derde keer. Te leuk! Femke weet inmiddels al goed een trein na te doen qua geluid.
We wisten al van gisteren, dat het bij “The Old Fort of Fort William” anders zou zijn dan verwacht. Ondanks dat was het toch erg leuk om daar nog enkel muurtjes hiervan nog te zien staan. Het Fort van Fort William bestaat niet meer, maar het standje heeft wel deze naam. Dit kan zoals ook bij ons voor verwarring zorgen.
Hierna zou de route ons lang verschillende uitkijkpunten brengen. De eerste hiervan was “Three Sisters Viewpoint “.
De tweede was “The Meeting of Three Waters“.
De derde was “Loch Tulla Viewpoint”.
We zochten wat verder op de route een camping op, maar zouden ook even afwachten wat we onderweg nog zouden tegenkomen.
Het werd toch een camping eerder dan gepland, al waren we er eerst langs gereden. We zagen in een oogopslag een kleine camping naast de weg, maar een bordje of een weg ernaartoe hadden we even gemist. Edwin keerde de bus, om een stukje terug te rijden. Een verscholen bruggentje tussen de bomen, bracht ons naar een rustig lijkende camping.
Nadat we waren ingecheckt en hadden gegeten, legde we Femke op bed. Nog geen half uur later startte er live muziek, erg gezellig en gelukkig niet te hard. In tegenstelling tot 2 nachten geleden, bruiste het hier van de gezelligheid.
Reacties
Een reactie posten