Kylerhea Ferry

Na een heerlijke nacht te hebben gehad, met regen wakker geworden. Dat kon er nog wel bij op deze saaie camping. Nadat we ontbeten hadden in de bus daar met Femke blijven spelen, zodat Edwin de daktent in kon klappen. Van onze naasten buren mochten we onze kleptent niet laten staan, want dat zou te dicht naar hen toekomen. Het mooie hieraan was, dat de buren met de geblindeerde kant van de camper naar ons toe stonden. Bijzonder! We vonden het allemaal prima, we waren nu wel sneller weg.

Zo reden we al rond half 10 door het laatste prachtige stukje van het eiland Skye. Via een lang en smal kronkelweggentje kwamen we bij het pontje aan, wat ons naar de overkant zou brengen. De “Kylerhea Ferry”, is het enigste nog overgebleven pontje met een draaischijf erop ter wereld. Edwin had een keer een video hierover op Youtube gezien en die plek gepint, voordat we besloten hadden naar Schotland te gaan.

 

Edwin en ik waren helemaal enthousiast, Femke sliep voor de verandering weer eens. Gelukkig werd ze net iets voor de oversteek wakker en kreeg ze er toch nog iets van mee. 

De overtocht was echt super leuk om te doen.

Nadat we van het pontje af waren gereden, de bus gelijk aan de kant gezet om in het kleine vuurtorentje het “shopje” te bekijken. We kochten er twee kleine souvenirs en tekende ook het gastenboek. 

Net voordat we weer verder wilden rijden, zagen we nog een aantal zeehondjes. Helaas zwommen ze te ver weg, om goed vast leggen met de camera.

 

Ongeveer 200m verder gestopt voor een koffie en thee met citroencake. Petra was niet duidelijk genoeg geweest en kreeg de thee hoe ze die hier drinken, met melk. Ze vond het oké genoeg om op te drinken, maar we hebben er hard om gelachen. Femke deed zich te goed aan de kruimels cake die vielen bij het afhappen ervan. Ook in dit zaakje kochten we weer een souvenir.

 

Deze keer lunchten wij op het “Ratagan Pass Vieuwpoint”. 

Nadat we verder reden, sliep Femke al snel voor de tweede keer. We zochten vast een camping op om naar toe te navigeren, ongeveer 1 tot 1,5 uur rijden. Een kwartier voor aankomst daar, werd ze weer wakker dus dat was een super timing. Je kan er namelijk de klok op gelijk zetten, dat als de motor van de bus uitgaat ook zij wakker wort. 

 

Helaas bestond camping nummer 1 niet meer dan uit stenen. Hier gingen we niet de nacht doorbrengen en reden naar camping nummer 2. Dit was meer een scouting terrein, dan een camping dus op naar camping nummer 3. Hier gelukkig wel een combinatie plekje kunnen krijgen met verharding om de bus op te zetten en gras voor de haringen van de kleptent.

Helaas was het wel wat gaan regenen, maar het was niet koud. We trokken Femke haar buitenspeelpak aan en haar laarsjes, ze heeft daarin heerlijk buiten gespeeld. Ze begint nu steeds vaker zelf te lopen en dat doet ons dan weer glunderen van trots. Ze blijft gelukkig wel in een staal van 2meter bij ons in de buurt.

 

Bij het inchecken, ervaarde Edwin een heftige trilling. Hij vroeg aan de vriendelijke mevrouw wat dat was, ze vertelde dat het de trein is uit de film van “Harry Potter”. Ongevraagd gaf ze ook de tijden aan ons wanneer de trein deze camping passeerde en wanneer de trein bij het viaduct verderop te zien zou zijn. Aangezien we beide niet de films hebben gezien, waren we nu toch wat nieuwsgierig geworden. We gooide de planning om qua voorbereidingen voor het eten en slapen. Rond de opgegeven tijd liepen we naar de brug bij de camping. 

We hadden nog wat speling in tijd en brachten nog even een bezoekje aan de shop bij de receptie. We kochten dit keer een zonnehoedje voor Femke, aangezien we die bij thuiskomst wel nodig zullen hebben. 

Nadat we 20minuten hadden gewacht, nog steeds geen trein. Het was inmiddels weer harden gaan regenen, maar we wilde ook niet het risico lopen dat we de trein net zouden missen als we nu terug naar de bus zouden gaan. Na ruim een half uur, waren we het wachten toch wel wat zat en keerde we toch iets teleurgesteld terug. Onderweg kwamen we een gezin tegen die ook richting de brug liep. Voorzichtig even gecheckt of zij toevallig naar de trein gingen. Ja, dat gingen ze. Edwin en ik keken elkaar weer aan en liepen toch maar weer opnieuw naar de burg. Zo zagen we dan toch eindelijk de stoomtrein uit de film.

Achteraf heeft de mevrouw van de receptie vier tijden opgeschreven. De tijden dat de trein het viaduct passeert en de tijden dat de trein HET viaduct passeert. Eind goed, al goed.

 

Tijdens het maken van het blog, plande we ook de reis voor morgen. Zo kwamen we erachter dat “Blackness Castle” (wat we aan het begin van onze vakantie bezochten) onder de naam “Fort William” in de serie Outlander gebruikt wordt. Morgen hadden we dus verwacht een kasteel te zien (in het plaatsje "Fort William"), maar dat is dus niet het geval. Daarover morgen meer…

 

Nu welterusten vanaf camping “Linnhe Lochside Holydays”.