Via Viaducten en bruggen naar de hoge Highlands

Jeetje wat was het weer warm deze ochtend, de slaapzakken onder het dekbed zijn echt niet meer nodig de volgende nacht. Echt zo niet verwacht van het weer hier in Schotland, onze gepakte kleding is dan ook meer voor de koudere dagen. Zo, dat was het qua klagen. Vandaag gaan we weer heerlijk op pad in de zon.

Vandaag reden we als eerste naar het plaatsje “Culloden”. Hier is de strijd in 1746 gestreden tussen de Jacobiten en de Engelsen. Verschillende clans hebben in deze strijd gestreden, waarvan de namen vereeuwigd zijn in stenen. 

 

Aangezien het best een groot rondje was, ging Femke in de backpack mee. Er zit een mooi overkappinkje op, zodat ze zo min mogelijk in de zon zat. Langs een muurtje met allemaal stenen (waar trouwens het land hier mee vol staat), keerde we na een klein uurtje terug naar de bus om even te snacken.

 

Hierna reden we door naar het plaatsje Inverness, waar we de mooie brug “Greig Street Brigde” met de huizen in de stad bezochten. 

Ook de “Kessock Bridge” brug, waar we later overheen zouden rijden, konden we vanaf dit punt goed zien. Onder deze tweede brug, hebben we uiteindelijk onze bus neergezet om te lunchen en van het uitzicht te genieten. 

 

Ook hebben we nog een klein stoppie (op z’n Edwin’s) gedaan in Inverness bij een campingwinkel voor een nieuwe pannenset. 

 

Vandaag was het de dag van de bruggen, want later deze route reden we over de “Cromarty Bridge” brug. 

 

 

Vanmiddag was ook het moment dat we officieel in de Highlands (Schotse Hooglanden) aangekomen zijn. Het idee is om de route NC500 te gaan rijden, deze route gaat zo veel mogelijk langs de kust en zal ons via “Skye” terugbrengen naar Inverness.

 

Rond 14:30 uur verlieten we de doorgaande weg, om naar de camping te gaan. Een smal en zanderig weggentje bracht ons bij een doorgang onder het spoor. Het was even meten, maar we zouden er doorheen moeten passen. Ja, gelukt!

 

 

We kwamen op een mooie afgelegen plek aan het strand, waar tot onze verrassing ook caravans stonden. Hoe dan! Waren die via dezelfde weg gekomen als wij? Later hebben we dit nagevraagd en alles wat hier staat, is via dezelfde weg gekomen als wij, wouw!

 

Zodra de bus stond, renden we nog net niet het duin af naar beneden. Met z’n drietjes hebben we heerlijk over het strand gelopen, met onze voeten in het koude water gestaan en heerlijk gespeeld met speelgoed in het zand.

 

 

Nadat we gegeten hadden, was het tijd om de kleine meid op bed te leggen. Ik kan wel zeggen dat dit de mooiste plek ooit was (tot nu toe) waar ik borstvoeding heb mogen geven. 

Zelf sloten we de avond af met een half getypt blog, aangezien we er geen stroom hadden en de batterij van de laptop leeg was. Dus ja, dan maar op tijd naar bed. Welterusten, vanaf een heel mooi plekje ter wereld.